لابد برای شما هم پیش آمده است که به دوستی زنگ بزنید و از آن طرف سیم پیام گیر یا پاسخ گوی اتوماتیک برایتان یک قطعه موسیقی بنوازد یا شعری زمزمه کند . بین ایرانیان با ذوق هستند کسانی که به جای  دو کلمه خشک خالی ، عدم حضور خود را با کلام منظوم در تلفن اعلام می کنند .

اگر حافظ و خیام و فردوسی و دیگران در عصر Answering Machine زندگی می کردند چه کلامی روی این ماشین می گذاشتند .

و این است حاصل این تفرس :

در منزل حافظ :

رفته ام بیرون من از کاشانه خود ، غم مخور

                                            تا مگر بینم رخ جانانه خود ،  غم مخور

بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پیام

                                            آن زمان کو بازگرد خانه خود ،غم مخور

در منزل سعدی :

از آوای دل انگیز تو مستم

                                             نباشم خانه و شرمنده استم

به پیغام تو خواهم گفت پاسخ

                                            فلک گر فرصتی دادی به دستم

 در منزل خیام :

این چرخ فلک عمر مرا داد به باد

                                           ممنون توام که کرده ای از ما یاد

رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش

                                           آیم چو به خانه ، پاسخت خواهم داد

در منزل فردوسی :

نمی باشم امروز اندر سرای

                                            که رسم ادب را بیارم به جای

به پیغامت ای دوست گویم جواب

                                            چو  فردا  برآید  بلند  آفتاب

در منزل مولانا :

بهر سماع از خانه ام ، رفتم برون رقصان شوم

                                             شوری برانگیزم به پا ، خندان شوم ، شادان شوم

برگو به من پیغام خود ، هم نمره و هم نام خود

                                             فردا تو را پاسخ دهم ، جان  تو  را  قربان   شوم

زندگی ام در اتاقی تنگ پنهان است

بوی خاک باغچه

هر روز

مبهم تر از دیروز

می میرد

برگهای ذهنم از اندوه می ریزند

آسمان فکر ویران است

نقش عشق و هر چه در آن بود را

زیر خاک سرد جایی دور

در میان اشکهای خنده دار عاشقان احمق بی کار

بدرور گفتم ...

اینک از هر روز تنهاتر

جای عشق و هر چه در آن بود را

با نمی دانم چه ...؟

شاید مرگ

از دوباره گرم خواهم کرد ...

... تولدت مبارک

از هم گريختيم

و آن نازنين پياله ي دلخواه را دريغ بر خاك ريختيم

جان من و تو تشنه ي پيوند مهر بود

دردا كه جان تشنه ي خود را گداختيم

بس دردناك بود جدايي ميان ما

از هم جدا شديم و بدين درد ساختيم

اينك من و توايم دو تنهاي بي نصيب

هر يك جدا گرفته ره سرنوشت خويش

سر گذشته در كشكش طوفان روزگار

گم كرده همچو آدم و حوا بهشت خويش ...

                                                          هوشنگ ابتهاج

        تولد تو تولد همه خوبيهاست              

                                تولد تو آغازيست براي يه دنيا مهربوني

مهناز جونم تولدت مبارک

زندگی

   چون قفسی است

          قفسی تنگ

                 پر از تنهایی

   وه چه خوب است

لحظه ی غفلت آن زندانبان

                      بعد از آن هم

                                  پرواز ...