خداحافظ جام جهانی ...

زيباترين كلمه عشق ...

پر احساس ترين كلمه محبت ...

پر معني ترين كلمه نگاه ...

عالي ترين كلمه دوستي ...

 تلخ ترين كلمه جدايي ...

دردناك ترين كلمه خيانت ... 

 بدترين كلمه تمسخر ... 

 و آشناترين كلمه تو

هر کس به طریقی دل ما می شکند

بیگانه جدا  دوست جدا می شکند

بیگانه اگر می شکند خوب گله ای نیست

از دوست بپرسید که چرا می شکند

اینو آپ کردیم واسه بعضی از بچه ها (البته فقط بعضی هاشون) که .....

اگر می دانستی که چه رنجی دارد از دست دوستان خنجر خوردن

                                                       هرگز از من خسته نمی پرسیدی که چرا غمگینم ؟! ....

و یاد ... که باید انجام می دادیم ولی امان از دست ما و امان از دست بعضیا که ......

و امان از دست این امتحانها .... که چقدر هم درس می خونیم 

آخرش  اینه که یه چند تایی رو  میفتیم و یه ترم بیشتر مهمون این شهریم

پس آخرش

                 کلاس ملاسو بی خیال              درس وبحثو بی خیال

     هميشه واسه کسي بخند که ميدوني بخاطره تو شاد ميشه

     واسه کسي گريه کن که ميدوني وقتي غصه داري و اشک ميريزي برات اشک ميريزه

     براي کسي غمگين باش که ميدوني هميشه توي غمت شريکه

     عشق کسي باش که با تموم وجودت ميدوني که دوست داره ...

امشب دلم خیلی گرفته می خوام گریه کنم ...کجایی که پا به پام اشک بریزی ... کجایی که ببینی .... کجایی که ........

                                     خود از حقيقت عاري است ...

                                                                                             از طرف یه دوست

 در شب امتحان سراسر دلهره است

و من آنقدر مضطربم که فراموشم شده که پاورقي ها هم مهم هستند

و هر خط نشانه ايست براي درک بهتر حقيقت زندگي در گرداب توهم ...

 نبايد هرگز حتي در لحظه هاي دور از انتظار هم ناديده گرفت احساسي را که در گلدان وجود ريشه گرفته است و براي جوانه زدن دل دل ميکند ....

 و نبايد آنقدر غصه ها و تنهايي ها را در لحظه هاي گذشته جستجو کرد که ديگر فرصتي براي آغاز دوباره نباشد ....

چقدر سخته که یه نفر رو دوست داشته باشی ولی بهش بگی دوست ندارم

چقدر سخته که به خاطر ... مجبور بشی پا روی احساساتت بذاری

چقدر سخته که کلی حرف تو دلت داشته باشی ولی سکوت کنی

چقدر سخته که مجبور بشی رفتن رو به موندن ترجیح بدی

چقدر سخته که گذشته رو فراموش کنی 

چقدر سخته که محکوم به زندگی کردن باشی

و چقدر سخته زندگی بدون ......

بر روي ما نگاه خدا خنده مي زند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ايم

زيرا چو زاهدان سيه كار خرقه پوش

پنهان ز ديدگان خدا مي نخورده ايم

پيشاني ار ز داغ گناهي سيه شود

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ريا

نام خدا نبردن از آن به كه زير لب

بهر فريب خلق بگويي خدا , خدا !

ما را چه غم كه شيخ, شبي در ميان جمع

بر رويمان ببست به شادي در بهشت

او مي گشايد...او كه به لطف و صفاي خويش

گويي كه خاك طينت ما را ز غم سرشت

                                                              فروغ

                        اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست

                                                                چندانکه شد نگه به نگه آشنا بس است

       لحظه ای که نگاه و احساس در هم می آمیزد

                                                    عشق جلوه می کند

                                                              عشقی که سکوت را می شکند

                                                                                        و فریاد را معنا می کند ....

من به آوارگي ابر و نسيم

من به سر گشتگي آهوي دشت

من به تنهايي خود مي مانم

من در اين شب که بلند است به اندازه ي حسرت زدگي

شعر چشمان تو را مي خوانم

چشم تو چشمه ي شوق

چشم تو ژرفترين راز وجود

برگ بيد است که با زمزمه جاري باد

تن به وارستن عمر ابدي مي سپرد

تو تماشا کن

که بهار ديگر

پاورچين پاورچين از دل تاريکي مي گذرد

و تو در خوابي

و پرستوها خوابند

و تو مي انديشي

به بهار ديگر

و به ياري ديگر

نه بهاري و نه ياري ديگر

حيف ...

اما من و تو

دور از هم مي پوسيم

غمم از وحشت پوسيدن نيست

غمم از زيستن بي تو در اين لحظه ي پر دلهره است

ديگر از من تا خاک شدن راهي نيست

از سر اين بام

اين صحرا اين دريا

پر خواهم زد خواهم مرد

غم تو اين غم شيرين را با خود خواهم برد ....

                                                               مصدق

                               فقط يه دونه امروزه

                                           پس از دستش ندهيم ... ازش لذت ببريم

                و به دوستامون بگيم كه چقدر دوستشون داريم ...  

و از نهایت شب حرف می زنم ...

اگر به خانه ی من آمدی

برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبختی بنگرم .

                                                  فروغ