تبليغاتX
هر خاطره خنجري است بيچاره حرير نازك دل

هر خاطره خنجري است بيچاره حرير نازك دل



...

وقتی پرنده ای را

معتاد می کنند

تا فالی از قفس بدر آرد

و اهدا نماید آن فال را به جویندگان خوشبختی

تا شاهدانه ای به هدیه بگیرد

پرواز ...

قصه ای بس ابلهانه است

از معبر قفس !

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1385ساعت 11:53 PM درد و دلهاي مرضيه |

؟؟؟....

تولدم مبارک

هیچ کدوم از برو بچ (البته بعضیا ) که تولدم رو تبریک نگفتند حداقل بذار خودم تولدم رو تبریک بگم ...

واقعا از این همه لطف شما ممنونم سنگ تموم گذاشتید ....

ولی واقعا چه روز نحسی ... کاش همچین روزی تو تقویم نبود یا اینکه حذف می شد ...

نوشته شده در جمعه بیست و دوم اردیبهشت 1385ساعت 5:21 PM درد و دلهاي مرضيه |

تسلیت ...

آسمان لبخند زد و آبی شد

              شبهای قشنگ مهر مهتابی شد

                                     پروانه پس از تولد زیبایت

                                                         تا آخر عمر غرق بی تابی شد ...

آبجی لوسه (مرضیه جان) تولدت را پیشاپیش به تمام بروبچ به خصوص خودم تسلیت می گم

باید ببخشی این تهران رفتن ما باعث شد که تولدت را زودتر تبریک بگم ...

بخاطر همین این مصیبت بزرگ را با بروبچ در تهران به سوگ می نشینیم ...

 

نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385ساعت 5:42 PM درد و دلهاي مرضيه |

آسمان تو چه رنگ است امروز...؟

ارغوان , شاخه ی هم خون جدا مانده ی من!

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

آفتابی ست هوا ؟

یا گرفته ست هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است,

آفتابی به سرم نیست,

از بهاران خبرم نیست,

آنچه می بینم دیوار است .

آه , این سخت سیاه

آن چنان نزدیک است

که چو بر می کشم از سینه نفس

نفسم را بر می گرداند .

ره چنان بسته که پرواز نگه

در همین یک قدمی می ماند ... .

تو بخوان نغمه ی نا خوانده ی من

ارغوان , شاخه ی هم خون جدا مانده ی من .

                                                                   هوشنگ ابتهاج

نوشته شده در جمعه پانزدهم اردیبهشت 1385ساعت 1:10 AM درد و دلهاي مرضيه |

قاصدک!...

قاصدك ! هان چه خبر آوردي؟

از كجا , وز كه خبر آوردي؟

خوش خبر باشي , اما , اما

گرد بام و در من

بي ثمر مي گردي.

انتظار خبري نيست مرا

نه ز ياري نه ز ديار و دياري – باري ,

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس ,

برو آنجا كه تو را منتظرند.

قاصدك!

در دل من همه كورند و كرند....

 

نوشته شده در جمعه هشتم اردیبهشت 1385ساعت 11:1 PM درد و دلهاي مرضيه |

به کجا باید رفت بعد از آن خاطره ها ...

در گذر بي واهمه از رود حيات

                        و رقص زنده ي فكر

       با دلتنگي غربت ساز

                              و در گزينش بي وهم مرگ

                بي اختيار,  خواهي ديد

                       جاي پاي بي چراي زندگي

بر روي مردمك چشمهاي سر گردان

                                     "نقطه ايست كور"

و در اشاره ي حيرت زده ي انگشتانه ي ساعت

                                        و سفر پاورچين پاورچين

                                                       در گرد حبابي دوار

                             "تنهايي گل سرسبد بيداريست"

و در اين تنهايي نقطه ايست ظريف و شاعرانه

                          كه گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود ....

 

 

بازم به ياد آقاي علي نژاد ...

امشب بعد از مدتها دفترخاطراتم رو برداشتم و شروع كردم به ورق زدن تموم اون روزها و لحظه ها... كه

يه مرتبه چشمم افتاد به اين شعر آقاي علي نژاد كه زيرش نوشته بود آخرين جلسه سخت افزار 26/2/83 ...    هيچ وقت اون جلسه رو فراموش نمي كنم ... یادمه یه ترانه از معین واسمون خوند و همه ی بچه ها رو

به گریه انداخت خودشم گریه می کرد ... تا حالا گريه ي يه دبير رو نديده بودم اونم جلو ي شاگرداش ... 

دلم خيلي گرفت

یه مرتبه تموم اون خاطره هاي قشنگ و به ياد موندني دوران هنرستان و بچه هاي باحالمون و مخصوصا آقاي علي نژاد و كلاسهاي باحالش برام زنده شد و

                                   هر خاطره خنجري است بيچاره حرير نازك دل ...

الانم چاره ای ندارم به جز حسرت خوردن , حسرت تموم اون روزاي خوب و قشنگ كه چه مفت از دستشون داديم ...

 افسوس كه دير فهميديم

              زندگي آن روزهايي بود كه زود گذشتنش را آرزو مي كرديم ...

 

نوشته شده در چهارشنبه ششم اردیبهشت 1385ساعت 11:17 PM درد و دلهاي مرضيه |

عاشقم!...

نوشته شده در شنبه دوم اردیبهشت 1385ساعت 0:48 AM درد و دلهاي مرضيه |