روي هر سينه سري وقت وداع مي گريد

                                                                  سر من وقت وداع گوشه ي ديوار گريست  

         اشک چشمم رنگ گلبرگ تو را دزدید

                                           که بی رنگ شدی

                    یادگار روزای عاشقی بودی برا من

                                                      که حالا سنگ شدی

                                                                  گل بی رنگ شدی

                                                                             شاهد سوز دل تنگ شدی ...

که تو را در خود تکرار کنان

     به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی

                                                        خواهد برد

من در این آیه تو را آه کشیدم آه ...

            من در اين آيه تو را

                               به درخت و آب و آتش پيوند زدم ...

                                                                             فروغ

   زندگی گل سرخی است

                                  که گلبرگهایش خیالی

                                                             و خارهایش حقیقی است ...      

آن روزها رفتند

آن روزهاي آشنايي هاي محتاطانه , يا زيبايي رگهاي آبي رنگ

دستي كه با يك گل

از پشت ديواري صدا مي زد

يك دست ديگر را

و عشق

كه در سلامي شرم آگين خويشتن را بازگو مي كرد

در ظهرهاي گرم دود آلود

ما عشقمان را در غبار كوچه مي خوانديم

ما با زبان ساده ي گل هاي قاصد آشنا بوديم

ما قلبهايمان را به باغ مهرباني هاي معصومانه مي برديم

و به درختان قرض مي داديم ...

آن روزها رفتند

آن روزها مثل نباتاتي كه در خورشيد مي پوسند

از تابش خورشيد پوسيدند

و گم شدند

آن كوچه هاي گيج از عطر اقاقی ها

در ازدحام پر هياهوي خيابانهاي بي برگشت ...

                                                                      فروغ

               که با دیدن کشتزار سو خته

                               اشک در چشم شیشه ایش حلقه می زند ...

تا امواج سرگردان آن را به ساحل جزيره ي فناشده ها ببرد

تا عتيقه اي باشد براي اهل آنجا...

اي كاش مي شد چراغ خاموش وجودم باز نور هستي را در خود احساس كند

تا خطي بكشم بر روي همه ي نيستي ها و واژه ي هستي را تيتر روزنامه ي زندگي بنويسم ...

هوا تاريك است , ستاره اي در آسمان نيست امشب هيچ عاشقي در آسمان ستاره اي ندارد ...

چقدر سخت است بي ستاره بودن . ستاره ها به راستي كجايند؟

مگر نه اينكه هر دل عاشق ستاره اي دارد ؟ پس چگونه اينقدر مخوف ممكن است ؟

آيا به راستي هيچ عاشقي در دنيا نيستد ؟ يا اينكه آسمان امشب سر ناسازگاري دارد ؟

چه كسي قلب ستاره ها را شكسته ؟ كدام عاشق سنت عاشقي را شكسته ؟

ما با ستاره ها چه كرديم ...

مگر ما آن عاشق ديروز نيستيم ؟ چرا اينگونه شديم ؟

ما كه با يك لبخند تا اوج مي رسيديم و با يك اشك بر زمين مي چكيديم ...

نفس نور را فراموش كرديم ... فريب جلوه را خورديم ...

ما چه انسانهاي سنت شكن و گناهكاري هستيم ...!